9-5-’43 – 28-1-’46
Onderduik, gelukkige baby en peuterjaren
Eigenlijk had Bets Koene-de Vries, die al twee zonen had opgevoed, aan het verzet gevraagd om een meisje. Maar het werd weer een jongetje – een besneden jongetje was in die tijd bovendien extra riskant. Maar een vrolijke babylach – ik was 7 maanden toen ik bij haar kwam -wekte snel haar moedergevoel. De zonen Koene – tieners al – mochten meedenken over een naam voor de onderduik-baby. Dat werd Eddy, Eddy Koene.
Over de nieuwe baby werd niet erg geheimzinnig gedaan, dat kon je met een winkel aan huis moeilijk verbergen. Een bevriende ambtenaar bij de burgerlijke stand in Wormerveer schreef mij bij in het trouwboekje van Gé en Bets (na de oorlog werd dat weer doorgestreept). Klanten in de kledingzaak zeiden wel eens: “we hadden niet gezien dat je weer een kind had gekregen”.
Als een soort documentatie voor mijn ouders – als die terug zouden komen – maakte Gé fotootjes en zelfs een filmpje. Voor de weergave van een gelukkige dreumes in oorlogstijd:
zie ook: joodsmonumentzaanstreek
