Dit gaat over mijn onderduik als baby (1943-1946) en de herstart van mijn moeder na de oorlog.
Ik ben eind 1942 geboren en had er naar de mening van de bezetter niet meer mogen zijn. Dat ik overleefd heb, is te danken aan de moedige mensen, die veel riskeerden om mij te redden: Gé Koene, Bets Koene-de Vries en Tine Boeke-Kramer en uiteraard mijn ouders die mij als baby van een half jaar meegaven aan een “meisje van het verzet” om te laten onderduiken
Tine bracht mij onder, Gé en Bets waren mijn oorlogspleegouders, bij wie ik in die jaren in Wormerveer zorgeloos opgroeide, onbewust van wat er buiten mijn kleine wereldje gebeurde. Dankzij hun koene moed heb ik het overleefd.
Klik door voor:
- Mooie foto’s van een opgroeiende peuter tijdens de onderduikperiode, gemaakt als “documentatie” voor als mijn ouders terug zouden komen en de moeilijke situatie zouden overleven,
- Hoe de vrijheid en een verder bestaan mij met de kinderwagen zijn meegegeven,
- De slachting (ook wel sjoa genoemd) onder mijn familie gedurende de oorlog (nog geen kwart overleefde het).
- Hoe na de oorlog de restje van de draad weer opgepakt werden: wie had overleefd, waar waren de kinderen en kon je die weer ophalen, waar vond je een woning, waar kon je aan het werk om zo goed mogelijk een verder leven op te bouwen? Tijd voor treuren was er niet, mijn moeder moest wel verder!